ในกาลแรกเริ่มนั้น
มีเพียงแต่มหาสมุทร
กระทั่งเกาะแห่งมารดาผู้ให้กำเนิดปรากฏขึ้น
เทฟิตี
หัวใจของนางกุมไว้ซึ่งพลังอำนาจเกินหยั่งถึง
สามารถสร้างสรรค์ชีวิตได้ด้วยมันเอง
และเทฟิตีได้แบ่งปันสิ่งนี้กับโลก
แต่ไม่นาน
มีใครบางคนดั้นด้นค้นหาหัวใจเทฟิตี
พวกเขาเชื่อว่าจะครอบครองมันได้
หัวใจยิ่งใหญ่แห่งการสร้างสรรค์ จะเป็นของพวกเขา
และแล้ววันหนึ่ง...
ผู้กล้าท้าทายที่สุดในหมู่มวล
ได้เดินทางข้ามมหาสมุทรกว้าง เพื่อครอบครอง
มนุษย์ครึ่งเทพแห่งสายลมและทะเล
เขาคือนักรบ
ผู้มีปัญญา
ผู้มีมายาแปลงรูปกาย
ด้วยพลังอำนาจจากตะขอวิเศษ
และชื่อของเขา
คือ มาวอิ
แต่เมื่อไม่มีหัวใจ เทฟิตีเริ่มเสื่อมสลาย
เกิดเป็นความมืดทะมึนอย่างน่าสะพรึง
มาวอิพยายามจะหนี
แต่ก็เผชิญหน้ากับอีกหนึ่งอสูรที่ตามล่าหัวใจ
เทคา!
อสุรกายแห่งโลกและไฟกาฬ
มาวอิถูกสายฟ้าฟาดจากฟ้า
ไม่มีใครพบเห็นเขาอีกเลย
ตะขอวิเศษของเขาและหัวใจเทฟิตี
ได้สูญหายไปในทะเล
จวบกระทั่งบัดนี้
หนึ่งพันปีต่อมา
เทคาและเหล่าอสุรกายแห่งทะเลลึก
ยังคงค้นหาหัวใจ
ซ่อนเร้นในความมืดกระจายออกไป
ตามล่าตามล้างหมู่มวลมัจฉา
สูบกินสรรพชีวิตบนเกาะแก่ง
กระทั่งพวกเราทุกคนจะถูกเขมือบสิ้น
ด้วยขากรรไกรกระหายเลือด
ของความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง!
แต่สักวันหนึ่ง
หัวใจจะถูกค้นพบ
โดยใครบางคนที่ก้าวข้ามไปนอกเขตปะการัง
ค้นหามาวอิ
ส่งตัวเขาล่องข้ามท้องทะเลอันกว้างใหญ่
เพื่อนำคืนหัวใจแห่งเทฟิตี
และช่วยพวกเราทุกคน
ขอบคุณนะแม่ แค่นั้นพอ
พ่อจ๋า
จะไม่มีใครข้ามไปนอกปะการัง
อยู่ที่นี่เราปลอดภัย จะไม่มีความมืด
ไม่มีอสุรกาย
อสุรกาย!
- ไม่มีอสุรกาย ไม่มีอสุรกาย - มันมืดด้วยเหรอ
นอกปะการังไม่มีอะไร นอกจากพายุและทะเลคลั่ง
หนูจะอ้วกแล้ว
ตราบใดที่เรายังอยู่บนเกาะของเราที่นี่
เราจะปลอดภัย
ตำนานจะเป็นจริง
จะต้องมีใครคนหนึ่ง
ท่านแม่ โมทูนุยเป็นสวรรค์
จะมีใครอยากไปที่ไหนล่ะ
ชู่ว ชู่ว!
โมอาน่า!
อยู่นี่เอง โมอาน่า ลูกทำอะไรล่ะ พ่อตกใจเลย
หา? หนูจะไปทะเล
พ่อรู้ แต่ลูกออกไปไม่ได้นะ
มันอันตราย
โมอาน่า มาเถอะ
เรากลับหมู่บ้านกัน
ลูกจะเป็นหัวหน้าคนต่อไปของเผ่า
และลูกจะได้สร้างสิ่งที่อัศจรรย์ ดวงใจน้อยของแม่
โอ้ใช่ แต่ก่อนอื่น ลูกต้องรู้ว่า ลูกควรจะอยู่ที่ไหน
โมอาน่า
หลีกทาง หลีกทาง
โมอาน่า ฟังพ่อให้ดี
มีเพียงหมู่บ้านมอททูนุยที่เธอต้องการ
ดูสิที่เขาเต้นระบำ
ลำนำเพลงดั้งเดิมยิ่งใหญ่
มันดีอยู่แล้วนี่ เพลงใหม่ไม่เห็นต้องการ
สิ่งตกทอดให้เราทุกคนสืบสาน
โมอาน่ามีหน้าที่จริงจัง
เวลาเดินระวังนี่แหละ
ที่เธอต้องการ
เราทำเราก็ได้แบ่งปัน
ได้ขำขันนั่งสานตะกร้าไป
ดูสิคนหาปลาได้กลับมาแล้ว
อยากดู โน่นไง
ไม่ต้องเดินหนี
โมอาน่าอยู่ตรงนี้เรื่อยไป
- เราต้องมีหัวหน้า นี่ไงเธอ - อยู่ที่นี่
สักวันต้องมี
ที่เธอมองออกไปรอบกาย และเธอจะเข้าใจความสุขนั้น
อยู่ที่นี่
จงดูมะพร้าวให้ดี ๆ
อะไรนะ
มากมีประโยชน์ล้วน
ต้องใช้ให้ครบหมดทุกส่วน นี่สิที่เราต้องการ
เส้นใยถักเป็นแหเพื่อหาปลา
และน้ำก็ชื่นฉ่ำหวานลิ้น
กิ่งใบจุดไฟได้ความร้อนมา ส่วนเนื้อนั้นก็หอมชวนกิน
จงดูมะพร้าวให้ดี ๆ
กิ่งก้านต้นและใบ
ที่นี่ครบแล้วที่ใจต้องการ
อยู่กันเรื่อยไป
จะอยู่ตรงนี้
เพียบพร้อมพ้นจากภัยที่ตามติด
จะมอบความหวังชีวิตวันหน้า
อยู่ที่นี่
จะเข้าใจดี
อย่างที่พ่อเคยเจอไม่มีผิด
ว่าความสุขเมื่อคิดดูย่อมอยู่ที่นี่
ฉันชอบร่ายรำไปกับทะเล มีขึ้นลงไม่รู้จักนิ่ง
ฉันชอบที่ลึกล้ำเกินหยั่ง ฮ่า! และคาดหวังไม่ได้จริง ๆ
ไม่ว่าใครจะคิดว่าฉันบ้า คงหาว่าฉันหลุดโลกสิ
แค่ค้นพบตัวตนของเราว่าอยู่ที่นี่
เธอคือลูกสาวของพ่อเธอ ทั้งดื้อรั้นมั่นใจ
เขาพูดจงฟังคำไปนะเออ แต่คงเจอกับเสียงข้างใน
ถ้าแม้ว่าเสียงนั้นกระซิบหา ให้ตามดาวที่ไกลเต็มที
โมอาน่า ตัวตนของเธอก็คือเสียงนี้
พ่อ!
หนูแค่ดูเรือเฉย ๆ นะ ไม่ได้จะขึ้นไป
มาเถอะ มีบางอย่างที่พ่อต้องให้ลูกดู
พ่ออยากพาลูกมาที่นี่ ตั้งแต่วินาทีที่ลูกลืมตาดูโลก
มันคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
สถานที่สำหรับหัวหน้าเผ่า
แล้วมันจะถึงเวลา...
ที่ลูกจะอยู่บนจุดสูงสุด และวางก้อนหินบนกองภูเขานี้
เหมือนที่พ่อเคยทำ พ่อของพ่อเคยทำ
และพ่อของพ่อเขา และหัวหน้าเผ่าทุกคนเคยทำ
และเมื่อถึงวันนั้น...
เมื่อลูกวางก้อนหินของลูก...
ลูกจะยกระดับให้เกาะนี้สูงขึ้น
ลูกคืออนาคตของคนเผ่าเรา โมอาน่า
และมันไม่ได้อยู่ข้างนอกนั่น
มันอยู่...ที่นี่
มันถึงเวลาที่ลูกจะเป็นตัวจริง
- เส้นใยถักเป็นแหเพื่อหาปลา - เส้นใยถักเป็นแหเพื่อหาปลา
- และน้ำก็ชื่นฉ่ำหวานลิ้น - และน้ำรสเลิศล้ำลื่นลิ้น
- กิ่งใบจุดไฟได้ความร้อนมา - ได้มีเพลงนี้ให้ขับขานมา
- ส่วนเนื้อนั้นก็หอมชวนกิน - และลูกหลานก็ย่อมต้องกิน
- และชาวบ้านก็เชื่อในเรา - ใช่แล้ว
ต่างฝากฝังเอาไว้
ที่นี่ครบแล้วที่ใจต้องการ
ไม่ต้องไปไหน
จะอยู่ตรงนี้
ทั้งบ้านทั้งผู้คนที่เคียงข้าง คิดถึงพรุ่งนี้เราก็ยังอยู่
คู่ที่นี่
จะนำสิ่งดี
ให้เพื่อนพี่น้องเราช่วยนำทาง
จะสร้างวันหน้าด้วยพลังที่
อยู่ที่นี่
เส้นทางที่ค้นวนมาหยุดให้
อยู่ที่นี่
และความสุขใจในที่สุด
อยู่ที่นี่
พายุมาทีไร หลังคาจะต้องรั่วทุกที
ซ่อมแล้ว
ไม่ใช่ที่มุงไว้
แรงลมทำให้เสาหลุด
หมูอร่อยจัง
ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ ข้าไม่ได้...
พวกเขาเรียกแล้วข้าต้อง... ไปล่ะ
ทำได้ดีมาก
เสร็จหรือยัง
ใกล้แล้ว
ข้าสงสัยทำไมเจ้าไก่มันถึงได้จิกก้อนหิน
ไม่มีสัญชาตญาณเลยว่าอะไรควรหรือไม่ควรทำ
จับเอามันมากินซะดีมั้ย
บางครั้งข้อดีของคนเราก็อยู่ลึก
และลึกมาก...ในบางราย
ข้าแน่ใจว่าเฮย์เฮย์มีดีมากกว่าที่เราเห็น
พืชผลน่ะจ้ะ
ข้ากำลังลอกกาบมะพร้าว...
งั้น...
เราตัดต้นที่ติดโรคทิ้ง แล้วเริ่มลงต้นใหม่
นั่น
ขอบคุณ โมอาน่า
เธอเป็นผู้นำที่ดี!
ลูกทำได้
หัวหน้า
มีบางอย่างหัวหน้าต้องไปดู
ตาข่ายดักปลาทางตะวันออก
มันจับปลาได้น้อยลงทุกวันแล้ว
งั้นเราเปลี่ยนพื้นที่ดักปลา
เปลี่ยนแล้ว ไม่มีปลาเลย
งั้นเราจะไปจับปลาที่ด้านโน้นของเกาะ
ลองดูแล้ว
แล้วด้านใต้ลมล่ะ
ทั้งด้านใต้ลม ที่น้ำตื้น ที่ช่องแคบ
เราลองดูแล้วทุกจุดของทะเลสาบ
ปลาหายหมดเลย
เจ้าลองเปลี่ยนเหยื่อล่อรึยังล่ะ
ไม่ได้เป็นเพราะเหยื่อหรอก
ไม่มีปลาเลย
ดูเหมือนสถานการณ์จะแย่ลงทุกที
แน่นอน ข้าเข้าใจเจ้ามีเหตุผลที่คิดมาก
ข้าจะไปคุยกับสภาหมู่บ้าน
ถ้าเราไปจับนอกแนวปะการังล่ะ
จะไม่มีใครไปนอกแนวปะการัง
หนูรู้ แต่ไม่มีปลาเหลือในทะเลสาบ
- โมอาน่า - เรามีมหาสมุทร
เรามีกฎข้อนึง
กฎนั้นคือยังมีปลา
- กฎที่ทำให้เราปลอดภัย - แต่พ่อ...
แทนที่จะให้เราเสี่ยง และลูกได้วิ่งกลับไปเล่นทะเล
ทุกครั้งพ่อคิดว่าลูกสอบผ่านแล้ว
จะไม่มีใครข้ามแนวปะการัง!
มันไม่เหมือนที่ลูกพูดต่อหน้าพ่อหรอก
ยืนอยู่บนเรือ
หนูไม่ได้บอกให้ข้ามปะการัง เพราะหนูอยากออกทะเล
แต่ลูกก็ยังอยากไป
- เขาดุลูกเพราะ... - เพราะพ่อไม่เข้าใจหนู
เพราะว่าเขาเคยเป็นลูก
เคยจมน้ำมาก่อน
ถูกซัดเข้าหาฝั่ง
เขาพายเรือแคนู โมอาน่า
ข้ามแนวปะการัง
และเจอเข้ากับทะเลที่โหดร้าย
คลื่นใหญ่เหมือนภูเขา
เพื่อนสนิทของเขาอ้อนวอนขอขึ้นเรือ
แต่ว่าพ่อช่วยเขาไม่ได้
พ่อหวังว่าจะช่วยลูกได้
บางครั้ง...
คนที่เราอยากเป็น คือสิ่งที่เราหวังว่าจะทำได้
ไม่ใช่แล้วแต่โชคชะตา
เฝ้าแต่มองที่เส้นขอบน้ำจนสุดโพ้นฝั่ง
ทำอย่างนี้ตั้งแต่จำความ
แม้ไม่รู้เลยว่าทำไม
ถึงอยากเป็นลูกสาวที่ดีและเชื่อฟัง
ใจก็ยังพามาที่สายน้ำ
จะพยายามห้ามเพียงใด
ทุกเส้นทางที่ค้น ทุกแห่งหนที่หา
ทุกก้าวเดินดั้นด้น ทุกถนนวนมา
ที่ที่ใจฝันเพ้อ เฝ้าแต่คอยชะเง้อ
ปรารถนาได้ไป
มองดูเส้นที่ขอบฟ้าจรดแผ่นน้ำ
มันเรียกเรา
และจะต้องไป
อีกไกลเท่าไร
แค่เพียงลมที่มันโหมบนแผ่นน้ำยังคอยช่วยเรา
ก็คงเข้าใจ
สุดจะคาดเดาว่าเราต้องไปไกลเพียงใด
ก็รู้ ใครต่อใครอาศัยอยู่ทั่วเกาะ
แสนสุขสันต์ด้วยกันอย่างที่เห็น
ทุก ๆ เรื่องราบรื่นดังใจ
รู้ดี ทุกคนล้วนแต่มีสิ่งที่เหมาะสม
อย่างที่แต่ละคนเป็น
และฉันก็มีหน้าที่ทำไป
เป็นผู้นำพี่น้องไปสู่ความดีงาม
คงจะสุขใจปองเพียงแค่เราทำตาม
ทั้งที่ใจเรียกร้องได้แต่คอยเฝ้าถาม
ก็ไม่รู้ทำไม
มองดูแสงที่สะท้อนบนแผ่นน้ำ
ช่างวาบตา
จะส่องแสงไปได้
ลึกเท่าไร
และดูเหมือนมันจะเรียกให้ไปตาม
ก็จงรีบมา
ให้ฉันเข้าใจ
ถ้าหากข้ามเลยไปจะได้พบอะไร
เมื่อเส้นที่ขอบฟ้าจรดแผ่นน้ำ
มันเรียกเรา
และจะต้องไป
อีกไกลเท่าไร
แค่เพียงลมที่โหมบนแผ่นน้ำยังคอยช่วยเรา
ก็คงเข้าใจ
ว่าห่างเพียงใด
โว้ว
เราโอเค พัว
ข้าทำได้อยู่
มีปลาอยู่มากนะ
ถ้าข้ามปะการังไป
ก็ไม่เลว
พัว!
จะเกิดเรื่องอะไร...
โทษเจ้าหมูไว้ก่อน
แม่เฒ่า
ย่าจะบอกพ่อมั้ยคะ
ย่าเป็นแม่เขา ย่าไม่ต้องบอกเขาทุกอย่าง
พ่อพูดถูก
ทะเลข้างนอกอันตราย
หนูถึงเวลาวางหินบนภูเขาแล้ว
ก็ดี กลับเข้าหมู่บ้าน
วางหินลงบนกอง
ทำไมย่าไม่ห้ามหนูทำอะไรเลย
ก็หลานบอกว่าอยากทำ
ใช่ค่ะ
ถ้าย่าตาย
ย่าจะมาเกิดเป็นปลาพวกนี้
หรือย่าเลือกสักผิดลายนะ
ทำไมย่าชอบทำแปลก ๆ
เพราะย่าเป็นหญิงบ้าของหมู่บ้าน นั่นเป็นหน้าที่ย่า
ถ้ามีอะไรที่ย่าอยากบอกหนู บอกมาเลย!
ย่ามีอะไรจะบอกหนูหรือเปล่า
หลานมีอะไรที่อยากฟังมั้ยล่ะ
หลานได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดของเราแล้ว
เว้นเรื่องเดียว
นี่คือที่ไหน
หลานคิดว่าบรรพบุรุษเรา อยู่แค่ในเขตปะการังเหรอ
มีอะไรในนั้น
มีคำตอบของทุกคำถาม ที่หลานเฝ้าถามตัวเอง
หลานเกิดมาเพื่อเป็นใคร
เข้าไปสิ
ตีกลองนั้น
และหาคำตอบ
โว้ว
โอ้
ตีกลองนั้น
เรามองและจ้องลมกับฟ้า
เพื่อมุ่งหน้าลอยลำ
เราขึ้นและล่องสุดแผ่นน้ำ
ทั่วทุกท้องธารา
เราตั้งชื่อดาวบนเวหา
ให้ช่วยชี้ทางไป
เรารู้จักตัวเราว่าเป็นใคร
ค้นหาไปตามเส้นทาง
ดินแดนเพื่อตั้งรกรากทุกที่ที่ไป
แม้บ้านยังมีในใจไม่ห่าง
ในยามที่หวนย้อนคืนฝั่ง
จำทางขึ้นใจ
เราคือนักสำรวจมุ่งออกตรวจเส้นทาง
เราเล่าเรื่องราวจากครั้งปู่ย่า ตกทอดสืบมาไม่รู้จบสิ้น
จำทางขึ้นใจ
เราเป็นนักเดินทาง
เราเป็นนักเดินทาง!
เราเป็นนักเดินทาง เราเป็นนักเดินทาง
เราเป็นนักเดินทาง
ทำไมเราหยุดล่ะ
มาวอิ
ครั้งที่เขาขโมยของไปจากเกาะแม่ ความมืดปกคลุม
เทคาตื่นนิทรา
อสุรกายซุ่มซ่อน และเรือไม่เคยกลับมา
เพื่อปกป้องคนของเรา หัวหน้าเผ่าคนเก่าห้ามการเดินทาง
และตอนนี้เราลืมเลือนว่าตนเองคือใคร
ความมืดคืบคลานแผ่ขยาย
ขับไล่เหล่าปลาทั้งหลาย
สูบกลืนสรรพชีวิต
หมดสิ้นไปทีละเกาะ
เกาะของเรา
แต่สักวันหนึ่ง...
จะมีใครสักคนเดินทางข้ามปะการังนั้น หามาวอิ
ส่งเขาข้ามทะเลกว้างไพศาล
เพื่อฟื้นคืนหัวใจแห่งเทฟิตี
ย่าอยู่ที่นั่นวันนั้น
มหาสมุทรเลือกหลาน
หนูนึกว่าเป็นความฝัน
ไม่!
บรรพบุรุษของเราเชื่อว่ามาวอิอยู่ที่นั่น
ใต้ตะขอวิเศษของเขา
ตามมันไป แล้วหลานจะได้พบเขา
ทำไมมหาสมุทรเลือกหนู
หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะข้ามปะการังยังไง
แต่หนูรู้ใครทำได้!
- พืชผลกลายเป็นสีดำ - แล้วปลาล่ะ
มันเกิดขึ้นทั่วเกาะเลย
- เอาล่ะ ใจเย็น ๆ ก่อน - จะทำยังไงดี
เราจะขุดดินแปลงใหม่ หาวิธีแก้ไขปัญหา...
เราจะหยุดความมืดมิด ช่วยเกาะของเรา
มันมีเรือจอดอยู่ในถ้ำ
เรือแคนูลำใหญ่
เราไปเอาเรือออก ตามหามาวอิ ให้เขาคืนหัวใจแห่งเกาะ
เราเคยเป็นนักเดินทาง เราเดินทางใหม่ได้
พ่อบอกให้หนูช่วยคนของเรา
นี่คือวิธีช่วยคนของเรา
พ่อ!
พ่อทำอะไรน่ะ?
เผาเรือคร่ำครึลำนั้นซะ
ไม่! อย่านะ!
เราต้องออกตามหามาวอิ เอาหัวใจไปคืน
ไม่มีหัวใจ!
นี่เป็นแค่ก้อนหิน!
ไม่!
หัวหน้า! แม่ของหัวหน้า!
ท่านแม่
จะทำยังไงดี
ไป
คุณย่า
ไป
ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่...
ต้องไป
มหาสมุทรเลือกเจ้า
ตามตะขอตกปลานั้น
คุณย่า
และเมื่อหลานเจอมาวอิ
หลานบิดหูเขาเอาไว้ แล้วพูดว่า...
"ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุย"
ท่านจะนำเรือของฉัน
ล่องข้ามทะเลไป
และส่งคืนหัวใจแห่งเทฟิตี"
หนูทิ้งย่าไม่ได้หรอก
ไม่มีที่ไหนที่หลานไปแล้วย่าไปด้วยไม่ได้
ไป
ยังมีเส้นที่ขอบฟ้าจรดแผ่นน้ำ
และมันเรียกเรา
แต่จะต้องไป
อีกไกลเท่าไร
ไม่มีเหลือข้อกังขาใด ๆ ก็ตามที่จะห้ามเรา
จะมุ่งหน้าไป
ให้หมดสงสัย
ทุกเส้นทางที่ค้น ทุกแห่งหนที่หา
จะเลือกเดินดั้นด้น
และไม่วนคืนมา ไปสู่แดนเวิ้งว้าง
เพียงผู้เดียวลำพัง คงจะสมดังใจ
ดูสิแสงส่องประกายใต้ผิวน้ำ
มันเรียกเรา
และจึงแน่ใจ
ว่าจะต้องไป
ด้วยดวงจันทร์ที่ส่องฉาย และมีลมที่คอยช่วยเรา
ก็คงเข้าใจ
ว่าห่างเพียงใด
ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุย ท่านจะนำเรือของฉัน
ล่องข้ามทะเลไป และส่งคืนหัวใจแห่งเทฟิตี
ข้าคือโมอาน่า...
แห่งโมทู...
...นุย
เฮย์เฮย์
ไม่เป็นไร เจ้าอยู่ได้
เห็นมั้ย
เอาล่ะนะ น้ำใส
มหาสมุทรเป็นเพื่อนของข้า
เฮย์เฮย์
อยู่ดี ๆ
โอเค จุดหมายต่อไป มาวอิ
ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุย
ท่านจะนำเรือของฉัน
ล่อง...ข้ามทะเลไป
ส่งคืนหัวใจแห่งเทฟิตี
ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทู...
ท่านจะนำเรือ...
ไม่นะ
ไม่ ๆ ๆ
มหาสมุทร
ช่วยข้าหน่อยได้มั้ย
ไม่ ไม่
ได้โปรด
ไม่เอาน่า!
ช่วยด้วย!
ได้โปรด!
อะไร?
ก็บอกให้ช่วยไง!
แล้วให้คลื่นพังเรือข้าเหรอ
ไม่ช่วยกันเลยนะ
ปลายังเมินเจ้าเลย
หนอย...
มาวอิ?
มาวอิ
มาวอิ ครึ่งเทพแห่งสายลมและทะเล
ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุย
ท่านจะนำเรือของฉัน
ไม่ ท่านจะนำเรือของฉัน
ใช่ ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุย
ท่านจะนำเรือของฉัน...
เรือ! เรือเหรอ
พระเจ้าประทานเรือให้ข้า...
มาวอิ ผู้แปลงรูปกาย
ครึ่งเทพแห่งสายลมและทะเล
- ฉันคือโมอาน่าแห่งโม... - ยอดวีรบุรุษ
หา?
เจ้าต้องพูดว่า มาวอิ ผู้แปลงรูปกาย ครึ่งเทพแห่งสายลมและทะเล
ยอดวีรบุรุษ
ข้าขัดจังหวะ เอาใหม่นะ ยอดวีรบุรุษ เชิญ!
ข้าคือโม...
ขอโทษ ๆ ๆ
และสตรี บุรุษและสตรี
คู่เลย
ไม่เกี่ยวกับชายหญิง
มาวอิเป็นวีรบุรุษของทุกคน
เจ้าทำดีแล้ว
ไม่! ข้ามานี่...
แน่นอน
ใช่ ๆ ๆ
มาวอิมีเวลาให้แฟน ๆ เสมอ
เวลาใช้นกเขียนข่าวสาร
เขาเรียกทวีตนะ
ข้ารู้ ไม่ใช่ทุกวันที่เจ้าจะมีโอกาสเจอฮีโร่
แต่เจ้าไม่ใช่ฮีโร่ของข้า
และข้าไม่ได้มาเพื่อให้เจ้าเซ็นใบพาย
ข้ามาเพราะเจ้าขโมยหัวใจของเทฟิตี
และท่านจะนำเรือของฉัน
ล่องข้ามทะเล และส่งคืนหัวใจไป!
ใช่ ฟังดูแล้วเหมือนเจ้าไม่ชอบข้า
ซึ่งเป็นไปไม่ได้เพราะ...
ข้าติดอยู่ที่นี่เป็นพันปี เพราะเอาหัวใจเป็นของขวัญให้มนุษย์
เพื่อให้พวกเจ้ามีอำนาจสร้างชีวิตได้เอง
ข้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าตั้งใจจะพูด
คือขอบคุณ
- ขอบคุณเหรอ - ยินดี
อะไร ไม่ ๆ ๆ
ข้าไม่...ข้าไม่ได้...
ทำไมข้าถึงจะพูดคำนั้น
โอเค โอเค
เห็นอยู่ว่าเป็นยังไงบ้าง
เจอะจอมพลังจัง ๆ ก็คงวิงเวียน
อาจยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ
ก็น่ารักอะนะ
ตลกดีที่เห็นมนุษย์นั้นไม่เคยเปลี่ยน
แค่เปิดสายตา มาด้วยกัน
บอกเลยจริง ๆ
เรานี่มาวอิ อย่าเพิ่งสั่น
ดู ๆ ก็เยอะเกิน
ทรงผม หุ่นบึ้ก
ใครเจอลูกครึ่งเทพก็ต้องสะอึก
คงจะบอกได้แค่เพียง
ไม่ต้องห่วง
กระแสน้ำ ตะวัน ฟ้าคราม
เรื่องมันง่ายดาย ไม่วุ่นวาย
ไม่ต้องห่วง
ก็แค่ลูกครึ่งมนุษย์คงไม่ต้องถาม เฮ้!
มีนิ้วโป้งสอง ต้องดึงเพื่อเปิดฟ้า
เมื่อเธอยังเดินต้วมเตี้ยมมา
เขาหละ
ในเวลากลางคืน ใครคนไหนเล่าขโมยกองไฟ
เธอมองเขาอยู่นี่ไง
อ้อ และเอาเชือกล่ามดวงตะวัน
ไม่ต้องห่วง
ให้มีเวลามาร่าเริงกัน
และก็ลากจูงลมบนโลก
ไม่ต้องห่วง
ให้ดันใบเรือและต้นไม้โยก
ก็คงจะบอกได้แค่เพียงไม่ต้องห่วง
กับเรื่องเกาะที่เรางมขึ้นจากน้ำ
ก็ไม่ต้องกราบไหว้ให้มากมาย
ไม่ต้องห่วง
ฮ่ะ เรื่องธรรมดาชิล ๆ ไม่ได้เลิศล้ำ
ไม่ต้องห่วง
เอ่อ ลองมาคิดอีกที
ก็เราสาธยายจนไม่อาจจะหยุด อธิบายปรากฏการณ์ธรรมชาติเป็นชุด
ลูกคลื่น ต้นหญ้า พื้นดิน ฝีมือมาวอิที่วุ่นวายไม่จบสิ้น
สังหารปลาไหล ควักไส้เอาไปฝัง
เพาะมาเป็นต้นคือมะพร้าวอร่อยจัง
ไงล่ะยูว์ เป็นใครก็คงดูไม่ยาก ลองดีกับมาวอิดูสิแล้วจะต้องลำบาก
แล้วลวดลายบนผิวกายที่ปรากฏ คือแผนที่ชัยชนะเราทั้งหมด
เราไปที่ไหนก็ทำให้ทุกอย่างบังเกิด
ดูนี่มาวอิไซส์มินิมาเต้นแท็ปให้มันระเบิด
ฮา ฮา ฮา ฮา
ฮา ฮา เฮ้
ก็ไม่อยากขาย ให้มากมาย ไม่ต้องห่วง
ไม่ต้องห่วง
เรื่องโลกนี้ที่เราสร้างต้นแบบ
เรื่องมันง่ายดาย ไม่วุ่นวาย ไม่ต้องห่วง
ไม่ต้องห่วง
แต่คิด ๆ แล้วก็คิดว่าคงต้องแว้บ
เธอก็ดูคล้ายพูดได้ ไม่ต้องห่วง
ไม่ต้องห่วง
แค่อยากจะได้เรือซักลำ
จะไปถึงจุดหมาย บ๊ายบาย ไม่ต้องห่วง
ไม่ต้องห่วง
เราเป๊ะทุกเรื่องยกเว้นไว้แต่ลอยน้ำ
- ไม่ต้องห่วง - ไม่ต้องห่วง
เหอ
และขอบคุณ!
เฮ้!
ปล่อยข้าออกไป! เจ้าโกหก จอมกะล่อน
ด้วยความยินดี
ด้วยความยินดียิ่ง
ไม่ ข้าจะไม่ไปเทฟิตีกับเด็ก
ข้าจะไปเอาตะขอ
เจ้ามีของเจ้า และข้าไม่ใช่มาวอิถ้าไม่มีมัน
โอเค คุยกับหลังเหอะ
ของกินเล่น!
ไปให้พ้น ๆ ได้ซะก็ดี เจ้าจอมจุ้น
ไม่ ๆ ๆ อย่ามองข้าอย่างนั้น
ถ้ำสวยจะตายไป เธอจะรักมัน
ข้าจะต้องชอบที่เจ้าลงไปอยู่ในท้องข้า
ขุนแกให้อ้วนก่อน เจ้าไม้ตีกลอง
ข้าดูได้ทั้งวันแหละ
โอเค สนุกอยู่บนเกาะนะ
มาวอิ ไป!
ไม่! หยุดนะ!
เฮ้! เจ้าต้องเอาหัวใจไปคืน
ไม่นึกว่าจะเจอภาพนี้
ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุย
นี่คือเรือของข้า
และเจ้าจะเดินทาง ไปเทฟี...
เอาล่ะ จบได้ซะที เราต้องไปแล้ว
เธอกลับมาอีก
ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุ...
เจ้าคือโมอาน่า ใช่มั้ย
ใช่
และเจ้าจะเอาหัวใจไปคืน!
เอาล่ะ ข้าไปละ
โธ่ ไม่เอาน่า!
เจ้ามีปัญหาอะไรเนี่ย
นี่เจ้ากลัวใช่มั้ย
ไม่ เปล่า
ข้าไม่ได้กลัว
ถ้าไม่เลิกยุ่ง แกจะได้มานอนดมขี้เต่า
เจ้าหยุดได้เลย
นั่นไม่ใช่หัวใจ แต่มันคือคำสาป
ทันทีที่จับมัน ข้าถูกระเบิดกระเด็นจากฟ้า
แล้วตะขอหายวับ
เอามันออกไปห่าง ๆ ข้า
เอานี่เหรอออกไป
เฮ้ ๆ ข้าเป็นลูกครึ่งเทพ
หยุดนะ ข้าจะสั่งฟ้าฟาดเจ้า
อยากโดนฟ้าฟาดมั้ย
ไหม้เลยนะ
ฟังนะ ไอ้นั่นไม่ได้ให้อำนาจเจ้าสร้างชีวิต
มันเป็นเครื่องนำทางสู่ความตาย
ถ้าเจ้าไม่ทิ้ง เรื่องแย่ ๆ จะตามมาเป็นพรวน
ตามหัวใจเนี่ยนะ
- หัวใจนี่เหรอ - อย่าขึ้นเสียงดังงั้นสิ
เข้ามาเอาซี่!
เจ้าจะพาให้เราตาย
ไม่ ข้าจะพาเราไปเทฟิตี เจ้าเอามันไปคืนที่
ขอบคุณ
ด้วยความยินดี
คากาโมร่า!
คากาอะไร
โจรสลัดฆาตกรตัวจ้อย
สงสัยว่ามันมาหาอะไรที่นี่
มันน่ารักออก
มหาสมุทร!
ทำอะไรสักอย่าง! ช่วยด้วย!
มหาสมุทรไม่ช่วยหรอก เจ้าต้องช่วยตัวเอง
กระชับเชือกเล็ก ผูกปมเชือกใหญ่
เจ้าขับเรือไม่เป็น
ข้าเรียนรู้ได้
เจ้าแปลงร่างเป็นอะไรสิ
เห็นตะขอข้ามั้ยล่ะ
ไม่มีตะขอวิเศษ ไม่มีอำนาจวิเศษ!
เรือพวกนั้นมันมากขึ้นอีก
ใช่ ข้าทำได้จริง
ไม่ ๆ ๆ ๆ
เฮย์เฮย์!
มาวอิ
เขาเอาหัวใจไป
นั่นคือไก่
หัวใจอยู่ใน...
เราต้องเอามันกลับมา
มาวอิ!
จ๊ากฮู่!
นั่น! ตรงนั้น!
เลี้ยวเหรอ
เจ้าจะทำอะไร
ก็หนีไง
หัวใจ!
ลืมได้เลย! เจ้าจะไม่ได้มันคืน!
อีกอย่าง เจ้ามีของดีกว่าแล้ว
เฮ้
แล้วข้าจะใช้อะไรล่ะ
พวกมันจะฆ่าเจ้า!
ลูกมะพร้าว!
ได้ล่ะ!
เฮ้!
เย้!
เราทำสำเร็จ!
ยินดีด้วยนะที่เจ้าไม่ตาย สาวน้อย
ข้าล่ะแปลกใจเจ้า
แต่ข้าจะไม่เอามันกลับไป
เจ้าอยากจะไปหาเทฟิตี เจ้าต้องข้ามทะเลอันบ้าคลั่ง
และฝ่าด่านเทคา
อสุรกายลาวา
เคยสู้กับอสุรกายลาวามั้ยล่ะ
ไม่ นายล่ะ
ข้าจะไม่ไปทำภารกิจฆ่าตัวตายกับมนุษย์
เจ้าเอาหัวใจคืนนางไม่ได้ถ้าไม่มีข้า
และข้าไม่ไป
ข้าจะเอาตะขอของข้า
และจบแค่นั้น
เจ้าจะเป็นวีรบุรุษ
นั่นคือสิ่งที่เจ้าเป็นใช่มั้ย
แม่หนูน้อย ข้าเป็นวีรบุรุษ
เจ้าอาจเคยเป็น
แต่ตอนนี้
เจ้าเป็นแค่คนที่ขโมยหัวใจเทฟิตี
คนที่ทำให้โลกต้องคำสาป
ไม่ใช่วีรบุรุษของใคร
ไม่ใช่เหรอ
แต่...
ถ้าเอานี่ไปคืน
ช่วยโลกได้
เจ้าจะเป็นวีรบุรุษของทุกคน
มาวอิ มาวอิ มาวอิ
นายสุดยอดจริง ๆ !
ทำไม่ได้ถ้าไม่มีตะขอวิเศษ ไม่ผ่านด่านเทคา
งั้นก็ไปเอาตะขอ
พอได้ตะขอ ปราบเทคา คืนหัวใจกลับไป
นอกซะจากเจ้าไม่อยากเป็นมาวอิ
ลูกครึ่งเทพแห่งสายลมและทะเล
วีรบุรุษของ...
ทุกคน
ขั้นแรก ไปเอาตะขอ
แล้วก็ช่วยโลก
ตกลงนะ
ตกลง
มันสะใจ
เอาล่ะ ไปตะวันออก
สู่ถ้ำของทามาธอว์
ถ้าจะมีใครเก็บตะขอไว้ ก็คือเจ้าหากินในตมตัวนั้น
สอนข้าแล่นเรือ
หน้าที่ของข้าคือ ส่งมาวอิข้ามทะเลอันกว้างใหญ่
ข้าควร...
ข้าควรแล่นเรือได้
มันเรียกว่าการสัญจร เจ้าหญิง
และมันไม่ใช่แค่เรือกับความเร็ว
มันคือการเห็นทิศทางในใจตนเอง
รู้ว่าตัวเองอยู่ไหน
และรู้ว่าเคยอยู่ที่ไหน
โอเค ข้อแรก ข้าไม่ใช่เจ้าหญิง
ข้าเป็นลูกสาวหัวหน้าเผ่า
- ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง - ไม่
ถ้าเจ้าแต่งชุดและมีสัตว์คอยติดตาม
เจ้าคือเจ้าหญิง
เจ้าไม่ใช่นักสัญจร
และจะไม่มีวันเป็นนักสัญจร เจ้าจะไม่มีวันเป็นนักสัญ...
จริงดิ เป่าลูกดอกใส่แก้มก้นข้า
เจ้าเป็นคนไม่ดี
ถ้าเจ้าพูดได้ เจ้าก็สอนได้
การสัญจร
บทที่หนึ่ง เริ่มได้
ดึงเชือกขึ้น
นั่นไม่ใช่
ไม่
ไม่ใช่
ไม่ ไม่
อันนั้นลองไปแล้วนะ
วัดระยะห่างดวงดาว ไม่ใช่ทำไฮไฟว์กับท้องฟ้า
ถ้ารู้สึกว่าน้ำอุ่น เจ้าก็มาถูกทางแล้ว
น้ำเย็น
เดี๋ยว เริ่มอุ่นขึ้นแล้วล่ะ
น่ารังเกียจที่สุด เจ้าเป็นบ้าอะไรเนี่ย
ถึงแล้วเหรอ
เห็นมั้ย บอกแล้วว่าข้าทำได้
โมทูนุย
นี่บ้านเหรอ
- โมอาน่า - พ่อ
โมอาน่า
แม่
ช่วยด้วย
ไม่!
โมอาน่า
นอนหลับเพลินมั้ยล่ะ
รู้มั้ย นักสัญจรตัวจริงไม่เคยหลับ
พวกเขาเดินทางไปได้ดั่งใจหมาย
เข้มแข็งไว้ บัตเตอร์คัพ
ที่นี่แหละ
แน่ใจเหรอว่าหมอนี่มีตะขอของเจ้า
ทามาธอว์ อ๋อ เขามีแน่
พวกค้าของเก่า เก็บสะสมของ คิดว่ามีเยอะแล้วเท่
และสำหรับทามาธอว์ เชื่อเถอะ
ตะขอของข้าคือของสะสมที่เท่สุด
แล้วเขาอยู่บนนั้นเหรอ
เปล่า ๆ ๆ
นั่นเป็นเพียงแค่ทางเข้า
ไปลาโลไทย์
ลาโลไทย์
ดินแดนอสุรกาย
เราจะไปดินแดนอสุรกายเหรอ
เราเหรอ ไม่ ข้าคนเดียว
เจ้าจะอยู่ตรงนี้กับไก่อีกตัวนึง
รู้ใช่มั้ยข้าหมายถึงอะไร ขอหน่อย
เอาน่า ฮากลิ้ง ไม่เก็ตมุกเหรอ
ข้าว่าเธอเป็นไก่ มีไก่อยู่บนเรือนี่
ข้ารู้ว่าเธอเป็นคนแต่...
แต่เออ ช่างเหอะ ไม่ฮาก็ช่าง
ข้าจะไม่อธิบาย
เพราะทำงั้นก็ไม่ตลกสิ
ไง ลูกสาวหัวหน้าเผ่า
ข้านึกว่าเจ้าควรอยู่ในหมู่บ้าน
จูบเด็กและอะไรน่ารัก ๆ
เฮ้ ข้าแค่พยายามเข้าใจ
ว่าทำไมคนของเจ้าถึงได้ส่ง...
ข้าจะเรียกยังไงดี? เจ้า
คนของข้าไม่ได้ส่งข้ามา
มหาสมุทรต่างหาก
มหาสมุทรเหรอ
มีเหตุผล
เธอกี่ขวบ แปดขวบ แล่นเรือไม่เป็น
เข้าใจเลือกสินะ
การเลือกข้าย่อมมีเหตุผล
ถ้ามหาสมุทรฉลาดมาก
ทำไมไม่ส่งหัวใจกลับไปเทฟิตีเองล่ะ
หรือเอาตะขอมาให้ข้า
มหาสมุทรจะต้องติงต๊องแน่
แต่ข้าแน่ใจว่าเลือกเจ้าไม่ผิดนะ
เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก!
มหาสมุทรเลือกเพราะมีเหตุผล
ถ้าเจ้าร้องเพลงล่ะก็ ข้าจะอ้วกให้
นี่ ไม่เห็นทางเข้าเลย
ใช่ เพราะมันจะปรากฏ
ต่อเมื่อสังเวยชีวิตมนุษย์
ล้อเล่น
เครียดไปได้
ไม่ต้องกลัวหรอก
ของจริงลึกกว่าที่เห็นนี่เยอะ
จ๊ากฮู่!
ยังลงไม่ถึงพื้นเลย!
ทำได้สิน่า
สู้!
แล้วเขาก็ลงอย่างสวยงาม
อะไร? ซื่อบื้อ เธอไม่อยู่ด้วยซ้ำ
ไม่มีมนุษย์กล้าโดดเข้าดินแดนแห่ง...
เหอ?
เออ เธอตายแล้ว
โอเค เอาตะขอแล้วกลับ
ตะขอของมาวอิ
ช่าย!
ขอโทษที
ข้านึกว่าเจ้าเป็นอสุรกาย
ข้าเจอตะขอแล้ว
เจ้าพูดถูก ไอ้ทามาธอว์หวงสมบัติ
อยู่นี่
อะไร? ไม่ ข้าเป็นคนเจอ...
ฟังนะ หนึ่งพันปีแล้ว...
ข้าคิดว่าจะจัดทรงผมให้หล่อ
ทวงคืนตะขอ
และกลับมาดังอีกครั้ง
งานนี้จะไม่พังเพราะมนุษย์
ที่ไม่มีธุระปะปังอะไรในถ้ำอสุรกาย เว้นแต่...
ไปเป็นเหยื่อ
เหอ?
ว้าว
ถ้ำส่องประกายระยิบระยับ
เหมือนข้าจังเลย
ห่อไว้ด้วยขุมทรัพย์สะท้อนแสงแวววาว
แวววาว แวววาว แวววาว
หลอกมันไม่ได้หรอก
แผนนี้บื้อจัง ข้าจะไปเอามาเลย
เจ้าขึ้นไปเขาจะฆ่าเจ้า ทำตามแผน
ถ้าเห็นเขาล่ะก็ ล่อให้งง
หลอกให้เขาโม้เรื่องตัวเอง
เขาชอบโม้ยกหางตัวเอง
โม้แข่งกับเจ้าล่ะสนุกเลย
ไม่แล้ว ตั้งแต่ข้าหักขาเขา
เจ้าหักขาเขาเหรอ
มาวอิ
เราเจออะไรเนี่ย
มันเป็นแสงแวววาว ประกาย... เดี๋ยวก่อนนะ
มนุษย์เหรอ
เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ในดินแดนอสุร...
เลือกเอาสักตา ที่รัก
ข้าไม่มีสมาธิ เจ้ามองไปมองมา
เออ เลือกสักตา เลือกสักตา
เจ้านี่เป็นสิ่งเล็ก ๆ ที่ดูตลก
อย่า! นั่นของย่าข้า!
นั่นของย่าข้า!
ข้าเคยกินย่าตัวเอง
เป็นอาทิตย์กว่าจะหมด ตัวแกใหญ่เป้ง
เจ้ามาทำไม
เพราะท่านยิ่งใหญ่!
และมนุษย์ได้ยินเรื่องราวของปู ผู้กลายมาเป็นตำนาน
และข้าอยากจะรู้
ทำไงท่านถึงโด่งดังจนเป็น...
ปูอัศจรรย์
นี่เจ้าชวนให้ข้าพูดถึงตัวเองใช่มั้ย
เพราะถ้าใช่ล่ะก็...
ข้ายินดีจะเล่าให้ฟัง
หา?
เป็นเพลงเลย!
ก็แทมาโทวอะไม่ได้ดูหรูตั้งแต่เริ่ม
เมื่อก่อนยังเฟอะแลดูเกรอะกรัง
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกความมั่นใจมันเพิ่ม
ก็เรามันเป๊ะปังอลังเว่อร์
ที่คุณย่าให้ฟัง
เสียงข้างในหัวใจ
ตัวตนมั่นไว้ ไม่ให้หักเห
ต้องการคำพูดที่จะหักล้าง ไม่มากเท่าไหร่
โกหกทั้งเพ
จะเลือกขอเปลือกวับวาว
อย่างกับเป็นขุมทรัพย์จากเรือของโจรสลัด
เอามาขัด และปัดให้มันวับวาว
เอาให้วิ้งเหมือนคอผู้หญิงที่ร่ำรวยจัด
ดูให้ชัด ฟังให้ดี
ปลามันบื้อ ๆ ๆ มันชอบไล่อะไรที่แว้บแว้บ
สมัครเล่น
โอ้ ดูว่ายกันทื่อ ๆ ๆ
พุ่งตรงเข้าหาเป้าที่แปล๊บแปล๊บ
อืม อาหารเย็น
ให้เราได้คาบกิน
และเธอดูน่างาบกิน
เฮ้ย ปูอัด!
ข้ากลับมาแล้ว
ถึงเวลามาวอิ!
ว่ายังไงเพื่อนตัวเล็ก
พญาเหยี่ยวมะ? จัดให้!
จ๊ากฮู่!
แหม แหม แหม
ดูมาวอิเขามีปัญหาเกี่ยวกับรูปลักษณ์
โถ ๆ เจ้าลูกครึ่งเทพครึ่งคนเอ๋ย
โอย มันเก้กังครึ่ง ๆ กลาง ๆ
ท่าทางจะหนัก
ไม่ค่อยจะวาดลวดลายอย่างที่เคยเป็น
แต่ว่าควรยกเครดิตต้นคิดให้ฉันนะ
ก็แค่เปลือกนอกลายสักสุดจี๊ด
ไม่ต่างอะไร ฉันสร้างร่างกายเป็นศิลปะ
ทำไมต้องปิด มีแล้ว...
ต้องโชว์วับวาว
ดูเด่นราวเพชรเงาประกายที่ไร้คู่แข่ง
เล่นกับแสงตกแต่งประดับวับวาว
ยกขบวนทัพมาเท่าไรก็คงหมดแรง
เกราะฉันแข็งแกร่ง นายมาวอิ
ลองดูได้ ๆ ๆ ก็อย่าหวังว่าพวกครึ่งเทพกระจอก
จะสู้สิบเท้าได้หรอก รู้ไว้ซะ
คงต้องตาย ๆ ๆ
นี่ก็เป็นเวลาจะควักหัวใจ
เอามาให้ไว
หนีไปให้ไกลห่างมนุษย์ใจวกวน
ไขว่คว้ารักของพวกผู้คน
เพื่อให้ตัวตนมีค่า
ทำท่าเป็นกล้าหาญ
แต่ว่าเสื้อเกราะกลับเปราะเกินต้านทาน
มาวอิ ได้เวลาส่งนายไปนับดาว
เคยเจอใครบ้างไหมที่วับวาว
จ้องเอาไว้ นี่ภาพสุดท้ายที่จะได้ดู
แล้วจะรู้แหละเจ้าหนู
ว่าฉันวับวาว
อยากจะอ้อนวอนกันก่อนตาย ไม่มีทางสู้
ยอดแห่งปู
แกคงไม่เทียมทันความวับวาว
แกคงไม่มีวันได้วับวาว
- เฮ้! - เหอ
ข้ามีของเป็นประกายให้เจ้า
หัวใจแห่งเทฟิตี
เจ้าหนีข้าไม่ได้แน่
อ๋อ หนีได้ ทำเปรี้ยวอีกแล้วนะ
แค่ตอนนี้ที่แกจะวิ่งบนสองขาเล็ก ๆ นั่นได้
อำนาจแห่งการสร้างสรรค์
สำหรับเรากุ้งปู
มันอยู่ไหน อยู่ที่ไหน!
เราต้องไปแล้ว
แล้วหัวใจล่ะ?
ยกให้เขาเถอะ ข้ามีของดีกว่าไง
ใช่ ข้ามี...
เดี๋ยวก่อนนะ
เข้าใจ เธอเอาเพรียงใต้ท้องเรือแล้วคลุมด้วย...
สาหร่ายเรืองแสง เพื่อตบตาข้ารึนี่
กลับมานี่เลย
จ๊ากฮู่!
เฮ้!
ชอบเพลงที่ข้าร้องมั้ย
เราไม่ตาย
ฟังนะ
ข้าซาบซึ้งมากที่เจ้าทำข้างใต้นั้น
อือฮึ
- ใจถึง - อือฮึ
- แต่... - อือฮึ ๆ
ขอโทษนะ
ข้าพยายามจะจริงใจสักครั้ง แต่เจ้าทำเป็นลิงค่าง
ไม่ ไม่ ซะที่ไหน!
จริงเหรอ เพราะเจ้ามองดูข้าเหมือนข้ามี...
หัวฉลาม
อะไร? เจ้ามีหัวฉลามเหรอ
นี่ ประเด็นคือ...
สำหรับเด็กผู้หญิง เด็ก อะไรก็เหอะ
ซึ่งไม่มีธุระข้างใต้นั้น
เจ้าช่วยข้าครั้งใหญ่
แต่ตัวเจ้าเองเกือบตาย
ข้าชนะเจ้าปูนั่นไม่ได้
ฉะนั้น โอกาสจะชนะเทคาเหรอ
เป็นศูนย์
เราไม่มีทางไปถึงเทฟิตี ภารกิจนี้ถูกสาป
ไม่ได้ถูกสาป
หัวฉลาม
ไม่ได้ถูกสาป
ถูกสาป
คงจะบอกได้แค่เพียง
ต้องตายแน่
เจ้าลองดูก่อนได้มั้ย
พญาเหยี่ยว
เฮ้ ไม่วุ่นวาย ต้องตายแน่
เอาล่ะ หมดเวลาพักแล้ว
ลุกขึ้น
ทำไม เจ้าจะพูดปลุกใจข้า
บอกว่าข้าชนะเทคาได้เพราะข้าคือมาวอิ
ไปไกล ๆ เลย เปี๊ยก
เจ้าได้ลายสักมายังไง
มันขึ้นมา เมื่อข้าทำดี
แล้วเจ้าทำดีอะไร ถึงมีลายนี้?
อ๋อ ตอนที่มนุษย์ค้นพบ 'ม่ายช่าย'
ม่ายช่ายอะไร
ม่ายช่ายเรื่องของเจ้า
ข้าจะถามต่อไป
แล้วอันนี้ล่ะ?
เจ้าต้องหยุดทำแบบนั้น
- ถอยไป - ก็บอกสิว่าอะไร
ข้าบอกให้ถอยไป
เพราะงี้เหรอตะขอนายถึงเดี้ยง
เจ้าไม่อยากพูด ก็ไม่ต้องพูด
เจ้าอยากโยนข้าลงจากเรือ
ก็โยนไปเลย
เจ้าอยากพูดว่าข้าไม่รู้ตัวว่าข้าทำอะไร
ข้ายอมรับว่าไม่รู้
ข้าไม่รู้เลย ทำไมมหาสมุทรเลือกข้า
เจ้าพูดถูก
แต่เกาะของข้ากำลังจะตาย
ฉะนั้นข้าจึงมาที่นี่
มีแค่ข้ากับเจ้า
และข้าอยากจะช่วย
แต่ข้าทำไม่ได้ ถ้าเจ้าไม่ยอมให้ช่วย
ข้าไม่ได้เกิดมาเป็นครึ่งเทพ
ข้ามีพ่อแม่มนุษย์
พวกเขามองแค่ครั้งเดียวแล้วตัดสินใจว่า
พวกเขาไม่ต้องการข้า
พวกเขาปล่อยข้าลงทะเล
เหมือนข้าไม่มีความหมาย
แต่แล้วเทพเจ้าได้พบข้า
ประทานตะขอให้ข้า
ทำให้ข้าเป็น...
มาวอิ
จากนั้นข้าก็กลับไปหามนุษย์
ข้ามอบเกาะให้พวกเขา ไฟ มะพร้าว
อะไรก็ตามที่พวกเขาต้องการ
เจ้าเอาหัวใจไปให้พวกเขา
เจ้าทำทุกอย่างเพื่อพวกเขา
พวกเขาถึงรักเจ้า
เท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก
บางทีเทพเจ้าอาจมาพบเจ้าเพราะมีเหตุผล
บางทีมหาสมุทรอาจนำเจ้าไปหาเทพเจ้า
เพราะมองเห็นคุณค่าของคนบางคน ที่ควรได้รับการช่วย
แต่เทพเจ้าไม่ได้ทำให้เจ้าเป็นมาวอิ
เจ้าทำเอง
โอเค โอเค
ข้าก็รักเจ้านะเพื่อน
จ๊ากฮู่!
เย่!
จุดหมายต่อไป เทฟิตี!
อะไร?
ข้านึกออกแล้ว!
รู้มั้ย มหาสมุทรเคยชอบมาก ตอนข้าดึงเกาะขึ้นมา
บรรพบุรุษของเจ้าจะได้แล่นเรือในทะเล และพบเกาะ
แผ่นดินใหม่ ๆ หมู่บ้านใหม่ ๆ
มีน้ำเชื่อมต่อทุกสิ่งทุกอย่าง
และถ้าข้าเป็นมหาสมุทร
ข้าจะมองหาสาวผมลอน ที่ไม่ใช่เจ้าหญิง
มาเริ่มทุกอย่างใหม่
นั่นเป็นคำพูดน่ารักที่สุดที่เจ้าพูดกับข้าเลย
เก็บเอาไว้ไปพูดกับเทฟิตีเถอะ
เคยพูดแล้ว
โมอาน่าแห่งโมทูนุย
ข้าเชื่อว่าเจ้าได้ส่งตัวมาวอิ ข้ามทะเลกว้างใหญ่อย่างเป็นทางการแล้ว
โมอาน่า โมอาน่า โมอาน่า
เจ้าสุดยอดจริงจริง
ถึงเวลา
ไปช่วยโลกกัน
จ๊ากฮู่!
มาวอิ!
เจ้าจะทำอะไร
หาทางเข้าง่าย ๆ ให้เจ้า
- เราทำไม่ได้หรอก - ต้องได้สิ
- เลี้ยวกลับเถอะ - ไม่
โมอาน่า หยุด!
ไม่!
เจ้าเป็นไรมั้ย
มาวอิ
ข้าบอกเจ้าว่าให้กลับ
ข้าคิดว่าเราจะทำได้
เราเหรอ
ข้าคิดว่าข้าจะทำได้
ตะขอซ่อมได้น่า
มันเป็นตะขอเทพเจ้า
เจ้าซ่อมไม่ได้
คราวหน้าเราจะระวังกว่านี้
เทคาติดที่เกาะที่ขวางโดยรอบ
เขาเป็นลาวา เขาลงน้ำไม่ได้
เราจะหาทางอ้อมไป
ข้าไม่กลับไปหรอก
เราจะต้องเอาหัวใจไปคืน
ตะขอของข้าร้าวแล้ว
โดนอีกที มันต้องหักแน่
มาวอิ เจ้าต้องเอาหัวใจไปคืน
ไม่มีตะขอ ข้าก็หมดความหมาย
นั่นไม่จริงเลย!
ไม่มีตะขอ! ข้าก็หมดความหมาย!
เรามาที่นี่
เพราะเจ้าขโมยหัวใจเธอมาตั้งแต่แรก
ไม่ เรามาที่นี่เพราะ มหาสมุทรบอกว่าเจ้าคือคนพิเศษ
แล้วเจ้าก็เชื่อ
ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุย
- ท่านจะนำเรือของฉัน... - ลาก่อน โมอาน่า
ล่องข้ามทะเล...
ข้าจะไม่ฆ่าตัวเอง
เพื่อให้เจ้าพิสูจน์ความหลงผิด
และคืนหัวใจให้กับเทฟิตี
มหาสมุทรเลือกข้า!
มันเลือกผิด
มาวอิ!
ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไม
ข้าไม่ใช่คนที่เหมาะสม
ท่านต้องไปเลือกคนอื่น
ไปเลือกคนอื่นเถอะ
ได้โปรด
ไม่
หลานข้ามแนวปะการังมาเสียไกล
คุณย่า
ดูเหมือนย่าจะเลือกลายสักไม่ผิด
คุณย่า!
หนูพยายามแล้วค่ะย่า
หนูทำไม่ได้
ไม่ใช่ความผิดหลาน
ย่าไม่ควรจะวางภาระหนักอึ้งบนบ่าหลาน
ถ้าหลานพร้อมจะกลับบ้าน
ย่าจะไปกับหลาน
ทำไมหลานลังเลล่ะ
หนูไม่รู้
รู้เรื่องเด็กสาวที่เป็นชาวเกาะ
เด่นล้ำกว่าใคร ๆ โดยแท้
รักทะเลและพวกพ้องของเธอ
สร้างความภูมิใจให้พ่อแม่
เมื่อโลกต่อต้านไม่ยอมเข้าใจ
และทิ้งบาดแผลไว้ให้เห็น
แต่แผลต้องหายเผยให้พบทาง
อย่างที่เป็น
ผู้คนที่เธอรักพาให้เปลี่ยน
สิ่งที่ได้เรียนรู้พาให้ไป
และไม่มีสิ่งใดที่จะกลบ
จะลบจะเลือนเสียงข้างใน
และเมื่อเสียงนั้นเริ่มจะกระซิบ
โมอาน่า เธอมาแสนไกล
โมอาน่า ฟังสิ
เธอคือผู้ใด รู้ไหม
เราคือใคร
คือคนที่รักในเกาะเป็นบ้านเกิด
และรักทะเลดังใจ
มันเรียกเรา
และเป็นลูกสาวของหัวหน้าเผ่าเรานี้
มีต้นตระกูลเป็นพวกนักเดินทาง
พวกเขาท่องเที่ยวผ่านโลกเรื่อยไป
ต่างเรียกเรา
ฉันได้ช่วยให้เรามาอยู่ที่นี่
ได้เดินทางมาแสนนาน
ที่ได้พบได้ผ่านเก็บอยู่ภายใน
ยังคงเรียกเรา
และเสียงไม่ได้ดังจากที่ไหน
มันอยู่ข้างใน
ดังคลื่นทะเล
ยังคงขึ้นลงเรื่อยไป
จะรักษาเก็บเอาไว้ให้คอยเตือน
อยู่ที่ข้างใจ
จะร้ายหรือดี
จะต้องมีทาง
นี่ฉัน โมอาน่า
ฉันคือโมอาน่าแห่งโมทูนุย
ขับเรือของข้า
ข้าจะแล่นข้ามทะเล
และคืนหัวใจแห่งเทฟิตี
เทคาตามเราลงน้ำไม่ได้
เราต้องข้ามเกาะที่ขวางโดยรอบไป
และไปถึงเทฟิตี
แกไม่เข้าใจอะไรหรอก
เพราะว่าแกเป็นไก่
ไม่
เฮย์เฮย์ ไม่ ๆ ๆ ๆ
เก่งมาก!
เทฟิตี
มาวอิ!
เจ้ากลับมา
แต่ตะขอ...
กระแทกอีกที มันจะ...
เทคาต้องจับข้าให้ได้ก่อน
ข้าคุ้มกันเจ้า ผู้ถูกเลือก
ไปช่วยโลกเถอะ
มาวอิ
ขอบคุณ
ด้วยความยินดี
จ๊ากฮู่!
ร้อน ร้อน ร้อน ๆ ๆ
เฮ้ เทคา!
หัวฉลาม!
จ๊ากฮู่!
โมอาน่า
เอาหัวใจไปที่วงเกลียว
เทฟิตี...
หายไปแล้ว
เทคา!
ให้เธอมาหาข้า
ฉันข้ามฟ้าข้ามทะเลเพื่อให้ได้เจอ
ชื่อเธอฉันรู้
เธอถูกเขาดึงเอาใจพรากจากอกไป
แต่ไม่อาจเปลี่ยนตัวตนเธอ
เธอไม่ใช่ที่เห็นอยู่
เธอรู้เธอคือใคร
ตัวจริงที่แท้ของเธอ
เทฟิตี!
เจ้าไก่ไม่ตาย
ขอโทษด้วยนะเรื่องตะขอ
อืม มีตะขอหรือไม่
ข้าก็คือมาวอิ
เทฟิตี!
เฮ้ ข้าหมายถึง เป็นไงบ้าง
ฟังนะ ที่ข้าทำ...
มันผิด
ข้าไม่มีข้อแก้ตัว
ข้าขอโทษ
รู้มั้ยมันเสียมารยาท ถ้าปฏิเสธของขวัญจากเทพธิดา
จ๊ากฮู่!
ขอบคุณ
น้ำใจของท่านข้าน้อมรับไว้ด้วยใจ
จ๊ากฮู่
คิดถึงเจ้าแน่ เจ้าไม้ตีกลอง
เจ้าไปอยู่กับเราก็ได้
คนของข้าต้องการนักสัญจรผู้ยิ่งใหญ่
พวกเขามีแล้วคนหนึ่ง
แล้วเจอกันนะ มาวอิ
แล้วเจอกันนะ โมอาน่า
จ๊ากฮู่!
แม่ พ่อ
โมอาน่า
หนูข้ามปะการังออกไปไกลหน่อย
เพราะลูกทำได้
เธอกลับมาแล้ว
โมอาน่า
พัว!
โมอาน่า
ต้อนรับกลับบ้านนะ
ค้นหาไปตามเส้นทาง
ดินแดนเพื่อตั้งรกรากทุกที่ที่ไป
แม้บ้านยังมีในใจไม่ห่าง
ในยามที่หวนย้อนคืนฝั่ง จำทางขึ้นใจ
เราคือนักสำรวจมุ่งออกตรวจเส้นทาง
เราเล่าเรื่องราวจากครั้งปู่ย่า ตกทอดสืบมาไม่รู้จบสิ้น
จำทางขึ้นใจ
โมอาน่า ผจญภัยตำนานหมู่เกาะทะเลใต้
แวววาว
ข้าส่องประกายแวววาว
ไม่ช่วยกันเลยใช่มั้ย
ยังหงายท้องอยู่เนี่ย
ช่วยดันหน่อยเดียวเอง
พูดตรง ๆ มั้ย
ถ้าข้าชื่อเซบาสเตียน และพูดสำเนียงจาไมก้า เจ้าช่วยข้าแน่
ช่วยแน่ เจ้ารู้ว่าเจ้าช่วยแน่